tag:blogger.com,1999:blog-110653062012-01-06T22:27:15.776-08:00On a walk I also came across some wild strawberries. They are so much tastier than any supermarket or garden.parsehnoreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-78238367708713947402008-05-02T02:57:00.000-07:002008-12-09T11:59:22.661-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/SBpCm2feIqI/AAAAAAAAABQ/NiebMWygXZ4/s1600-h/0a25e3d396f7d33a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195538355355263650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; CURSOR: hand; HEIGHT: 394px; TEXT-ALIGN: center" height="420" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/SBpCm2feIqI/AAAAAAAAABQ/NiebMWygXZ4/s400/0a25e3d396f7d33a.jpg" width="307" border="0" /></a><br /><div align="right"><br /><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">مشتم به گره، پا سفت کرده است<br />و سرمی خورند هیچ های بازیگوش ازشیارانگشت هایم<br />راستی، فلسفۀ بي ترديدم از لای کدام بند در رفت؟!<br />به خیالم شاید<br />وقتی که زاویۀ سه ضلع ما دیگر مساوی نبود<br />به اِغوای دلنشین حادثه ای<br />جیوه را به جای سرب در مشتم فشردم و لبخند زدم<br />نه!...<br />سه ضلع این بازی برابر نبود و نیست<br />در دو سر من به اوج کشیده اید شما دو ساقۀ بلند<br />وسَرمیرود شعورهندسۀ ما، از تحمل پهنای کاغذ<br />من اما، سرانجام ِناتمام ِاین خطوط ِنیمه کاره<br />وانتهای همۀ این نقطه چین ها مي شوم<br />شبیه حجمی بی شکل، یا تکه ای ازچیزی بی نام<br />که خالی ِبزرگش نه با نفرت پرمی شود؛ نه با عشق<br />...<br />ازپس دردی عمیق<br />دريافتم كه به افسون راهی؛ از راه مانده ام سالها<br />اكنون مي دانم - مي دانم - قلۀ مثلث ما دروغی کودکانه است<br />که به انتهای کاغذ که هیچ؛ به مختصات هیچ آسمانی هم ختم نمی شود<br />و در قعراين حادثه دلنشين ِ (!) پرعفونت<br />فلسفه ای جدید میزایدم<br />مرا و روشنايی را<br />که نشان میدهدم در تمامی دستهای دنیا<br />جز پوچ، چیز دیگری به اصرارفشرده نمی شود<br />و... بازمی ایستد ناخنم آرام<br />ازجراحت پوست<br />به شوق ابلهانۀ داشتن و فشردن<br />قانوني که معنا می کندم جا ماندن ضلع اول ِعشق را ازامتداد<br />ودررفتن جیوۀ اعتماد را ازمیان زندان انگشت ها<br />وعبورم می دهد از کنارِهرزگی روزمرۀ کاغذهای بی عقیده<br />تا بروم ونمانم ونپوسم دراین بی حوصلگی<br />اميدي که ادامه ام می دهد<br />به بالندگي انگشتهای قد کشیده رها<br />بي نقطه چين<br />بي ترديد<br />بي خراش</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-7823836770871394740?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-67812471168197414582008-03-15T12:08:00.000-07:002008-12-09T11:59:22.805-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/R9wfrxTInpI/AAAAAAAAABI/6qOL9TbMihw/s1600-h/mydice.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178048508397657746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/R9wfrxTInpI/AAAAAAAAABI/6qOL9TbMihw/s400/mydice.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">مي ترسم از نبودنت<br />و از بودنت بيشتر<br />نداشتن تو ويرانم ميكند<br />و داشتنت متوقفم<br />وقتي نيستي كسي را نمي خواهم<br />و وقتي هستي تورا<br />رنگهايم بي تو سياه است<br />و در كنارت خاكستري ام<br />خداحافظي ات به جنونم مي كشاند<br />و سلامت به پريشانيم<br />بي تو دلتنگم و با تو بي قرار<br />بي تو خسته ام و با تو در فرار </span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">در خيال من بمان<br />از كنار من برو<br />من خو گرفته ام به نبودنت</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-6781247116819741458?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-53726116053693077732008-02-17T08:53:00.000-08:002008-12-09T11:59:23.092-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/R7jEnpxaySI/AAAAAAAAABA/Em0lhklh5l0/s1600-h/litho_self_portrait_by_lauren_rabbit.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168096757914716450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/R7jEnpxaySI/AAAAAAAAABA/Em0lhklh5l0/s400/litho_self_portrait_by_lauren_rabbit.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">سکانس پایانی<br />[داخلی - روز یا شب [مهم نیست_<br />من پشت دری که رو به توست<br />به انتظار گشودنت نشسته ام<br />بی آنکه تصویر ِ دستگیره حتی از خیال ِ تو بگذرد<br />بی آنکه به سویت آمدن<br />انگیزه ای باشد برای ترک ِ صندلی ِ چوبی ِ کهنه ام<br />که جیرجیرش بوی سیگارو حسرت می دهد<br />باران می آید<br />قهوه ام را تلخ و آهسته می نوشم<br />تا عشقبازی دانه های گس با زبانم را<br />جای این همه شهوت ِ پوسیدۀ سَتِروَن در تنم فرو دهم<br />و لب بگزم از لذت سرد غمناکم<br />گیرم که باران ِاز پنجره سرک کشیده هم بوسه های بعدَش<br />حالا تو فکرکن درآغوش کسی هستم<br />چه فرق می کند<br />وقتی دیگر نه دست تو به دستگیره کشیده می شود<br />نه پای من به زمین<br />نه سیگار تمام می شود<br />نه حسرت<br />من اما صدای نفسهای تو را می شناسم وقتی که<br />انگشتت را قفل ِدست ِکسی می کنی<br />ومی دانم زمزمه هایی را که می خوانی در گوشش </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">همیشه همین بوده است<br />خوب ِمن، به فاصلۀ در و فنجانی قهوه و چند پک سیگار<br />خوب ِ او میشود<br />!با همین ظرافت!<br />باران شدید می شود و نفسهای تو تندتر<br />من و صحنه<br />با کمترین شتاب<br />در نور زردِ شمع و دودِ عود محو میشویم<br />[فید آوت]</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-5372611605369307773?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-64834467655826047902007-12-11T14:28:00.000-08:002008-12-09T11:59:23.238-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/R2UzDbkJ9YI/AAAAAAAAAA4/CPzeYTSRIkE/s1600-h/ghyjy.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144574283372688770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/R2UzDbkJ9YI/AAAAAAAAAA4/CPzeYTSRIkE/s400/ghyjy.bmp" border="0" /></a><br /><div><div align="right"><span style="font-size:130%;">امان از دلتنگیهای بی شعر و بی دیوانگیِ تو<br />بی سبب نیست لب به حرف که می گشایی<br />دلتنگ شعر می شوم<br />چشمانت همان موسیقی زیبای قدیمی را می نوازد هربار<br />لبت اما خاموش ِترانه است<br />با من بگو!<br />مهربان من!<br />عسل ِکندوی ِقلب ِبزرگ تورا<br />کدام مهِ کدام جنگل ِ کدامین سرزمین، به تراوش می کشاند؟<br />خستگی ات را کدام پل ِکدام رودِ کدام شهر جنوبی<br />از تنت بیرون می کند؟<br />با من بگو!<br />کدام پیچ ِکدام ِجاده بر بلندای کدامین رشته کوه<br />تو را به نفرینِ ِبرآمدن خورشید از مشرق می نشاند؟</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">کدام جاده ؟</span><span style="font-size:130%;">!...</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">وسیمهای کدام گیتارو کلیدهای کدام ساز </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">کوک می کند شعرهای تو را؟ </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">خوب ِ من!</span><span style="font-size:130%;"><br />خوب ِ خستۀ من!<br />خوب ِ خستۀ خالی ِمن!<br />آن اندازه در تو آمیخته ام ؛ </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">که لب فرو ببندم و نیایم و نباشم ،</span><span style="font-size:130%;"><br />اگر لبریز شدنت از آرامش</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">طلب کند خاموشی و نیامدن و نبودنم را.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">یادم هست<br />چه بی شمار بیراهه ها که به لطف ِروزنۀ سرانگشتان تو<br />بر من راه شد؛ </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">یادت هست<br />که می گذرم از خویش اگر که این گذر<br />راه ِ پایان ِآشفتگی های تو باشد.<br />وسعت تمام گذشتن ها!<br />با من بگو!<br />تنها با من بگو!<br />کدام مسیر، کدام راه<br />تورا به شوروعشق وشاعرانگی باز می رساند؟<br />و کدام باران، زیرکدام چتر، درکدامین کوچه<br />تورا به عصیان ِعشق وامیدارد؟<br />با من بگو!<br />خالقِ ِهزارقصۀ هزاربوتۀ هزارجنگل ِمه آلود!<br />بگو! تا ریشه کن کنم بوته های توت فرنگی وحشی را<br />اگر که با همۀ سرخی ِدلدادگی<br />می خراشند دستانت را هنگام ِعبور.<br />با من حرف بزن!<br />تا بیافرینم بهترین کدام را</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">برای تو.<br />که در من</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">معجزۀ آفریدن را</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">تو خلق کرده ای.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-6483446765582604790?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-89964463467227794722007-05-30T07:11:00.001-07:002008-12-09T11:59:23.720-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/Rl2JaZoQtuI/AAAAAAAAAAo/J9YdJJ2AUCo/s1600-h/name1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070359842138404578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/Rl2JaZoQtuI/AAAAAAAAAAo/J9YdJJ2AUCo/s400/name1.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div align="right"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><br />سكوت بهشت<br />گناه من و رقص ماه تلخ است<br />ببخش مرا به سرخي توت فرنگي هاي وحشي<br />كه گريز من فرار عاجزانه ايست<br />درقلمرو بي ابد تو<br />مرا ببخش به بيگانگي پيراهنم با تن تو<br />در سحرگاه بوسه هاي پيچ اول بهشت<br />كه رميدن هاي من تنيدن نيلوفرانه ايست همواره</span><br /></div><div align="right"><span style="font-family:arial;font-size:130%;">به سوزندگي وسوسه خيز چشمهاي تو</span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-8996446346722779472?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-33020591780825815042007-03-24T11:50:00.000-07:002008-12-09T11:59:24.115-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/RgVzesouwbI/AAAAAAAAAAg/ib-idzZMsNY/s1600-h/last+waltz.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045565928753775026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 329px; CURSOR: hand; HEIGHT: 426px; TEXT-ALIGN: center" height="368" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_A_3lDQUjBZ8/RgVzesouwbI/AAAAAAAAAAg/ib-idzZMsNY/s400/last+waltz.JPG" width="307" border="0" /></a><br /><div align="right"><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">بازهم زنجیرپاره میکند این دیوانه<br />به توّهم مهتاب چشمهای تو<br />دست در کمر<br />به<em>" دانوب زیبای آبی"</em> می رقصانیَم<br />زهربوسه ی عسل وارت<br />پاسخ بی تابی لبهایم<br />در سیاهی چشمهای تواما<br />قداره ای میدرخشد جای نقره ی ماه<br />افسون چرخش هایت<br />انکار سرگیجه و ترس است<br />وقتی که درمیانه کشمکشی پنداری بی پایان<br />می کشانی و درست به موقع! رهایم میکنی<br />فرود که می آید نگاهت<br />پای تعادلم پیچ می خورد و<br />سقوط میکنم تناقض سکون و دَوَران را<br />مغلوب و دیوانه<br />گردن به نوازش قداره می سایم و<br />کمر به ناز تازیانه ات<br />خون را که به سماجت می نشینی<br />رگهایم را قطره قطره نوش دستان تو می کنم<br />من، آبستن هزار جنین مرده از نفرت عقیم تو<br />سرخی هوسناک بستر خاکی می شوم<br />که تو برآنم نشاندی<br />و تو<br />هفت قدم آنطرفتر<br />کفشهایت ازهرچه گناه پاک میشوند<br />آری، افسونگرمن!<br />آسوده باش و بی دلواپسی<br />که عدالت خدایان، افسانه ای ابلهانه است<br />هم از آن گونه که عطوفتشان<br />زیباتر بچرخ!<br />عمیق تر بزن!<br /><em>دانوب آبی</em> ازهمیشه زیباتراست!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-3302059178082581504?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1163029583181100492006-11-08T15:36:00.000-08:002006-12-15T15:14:28.976-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/Forgot_to_breathe_by_deftonafyn.0.jpg"></a><span style="font-size:85%;"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 287px" height="508" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i12.tinypic.com/2r3jbs3.jpg" width="800" border="0" /></a><br /></span><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:85%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:85%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">روی نقطه آخرِ آخرین خط نشسته ام </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">وآخرین برگها را بازی می کنم </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">خواب آلوده بیدارم تمامی شبها </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">و آفتابهایِ هرروز برایم رجزمی خوانند </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">در زنجیره تکراریِِِ سرد یخ می بندم </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">پاییز، زمستان</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">پاییز ... زمستان ... </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">بادهایی همواره عجول وبرگهایی همیشه مسافر </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">پنجره ام را از تنهایی در می آورند؛ گاهی </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">من اما متوقف و چسبناک </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">نا منتظر هیچ معجزه ای </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">رها وآویزان </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">بودنم را به قمار نشسته ام </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">دورِ من گویی هیچ وقت نمی رسد!<br />وتنها برگ برنده ام در دستانم می سوزد</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">شاید اشتباه فهمیده ام:<br />- عشق برگ برنده این روزگار</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">- و صداقت جزئی از قواعد این بازی نیست !</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">شاید...<br />اما ؛ برنده یا بازنده </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">تو یا من<br />چه فرق می کند؟<br />ما تنها،<br />فاصله ها را طرح زدیم </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">سیگارهامان را تکاندیم </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">بی حوصله لبخند، و بی امان زخم زدیم</span> </div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:180%;">وآنچه باختیم اعتماد بود.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-116302958318110049?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1157807719206060042006-09-09T05:29:00.000-07:002006-12-15T15:28:59.510-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/Picture(22).jpg"></a><a href="http://tinypic.com/" target="_blank"><img style="WIDTH: 414px; HEIGHT: 275px" height="408" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i10.tinypic.com/4ckgxmr.jpg" width="436" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">روبروی بهشت نشسته ام</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">و جهنمی از دلتنگی با من است</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">تا پل دستانت</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">فرسنگها فاصله دارم</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">بی تابم وخسته</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">نسیم صبحگاهی همیشگی گونه خیسم را مچاله می کند </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">بهشت کم کم روشن می شود </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">سایه ها و سنگها یادت هست؟</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">آرامش را از یاد برده ام دراین جهنم هیاهو</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">می آیی آیا؟؟</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">قایقبان منتظر ماست گویی </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">تا بهشت آن سوی آب</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">تنها چند بوسه </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">و دقیقه ای آغوش گرم تو</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">راهست</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">تا تو</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">اما ... ؟</span></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-115780771920606004?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1136809423754285222006-01-09T04:09:00.000-08:002006-12-15T15:47:28.016-08:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/oo.jpg"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 401px; HEIGHT: 636px" height="636" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i12.tinypic.com/2gsqziv.jpg" width="411" border="0" /></a></a></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">کلید ها هیچ کدام قفلی را نمی گشایند<br />و صندوقچه ها درهایشان باز است<br />جامها ترک خورده<br />شمع ها شکسته<br />و چلچراغها پوسیده اند<br />و تارهای عنکبوت را<br />چوب جادویی برای زدودن نیست<br />بیهوده انتظار میکشی<br />و بیهوده تر هر شب<br />جام ها را از شراب کهنه پر<br />و شمع ها را روشن می کنی<br />کلید ها هیچ قفلی را نمی گشایند<br />درها همه بازند<br />و در مه آلود جاده<br />راه کسی به اینجا نمی افتد<br />ثانیه شمارها حرکت می کنند<br />ساعت ها اما مدتهاست که ایستاده اند<br /><br />زیبای من !<br />به کلید ها اعتماد نکن<br />زیرا که اینروزها<br />قفل ها سخت بی اعتبارند<br /><br />صندوقچه و چلچراغ ها را به اتفاق بسپار<br />شمع های روشن و جام های لبریز را<br />دلخوش نباش<br />و به برآمدن آفتاب ازمشرق شک کن<br />که اینک<br />عصر بدیهیات دنیا به پایان رسیده است<br /><br />ودر -بودنت-<br />در بودنت نیز<br />تردید کن<br />شاید که ما همگی، تصوری رویایی<br />در ضمیر خواب آلود کسی باشیم !</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-113680942375428522?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1132680698851621382005-11-22T04:29:00.000-08:002007-01-03T15:12:04.950-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/AX038699.jpg"></a><div align="right"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 419px; HEIGHT: 331px" height="531" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i13.tinypic.com/2yjsx6u.jpg" width="448" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><strong>غروب می تاخت<br />برگها نارنجی بودند<br />و کلاغها می خواندند<br />در رطوبت لزج یک درد<br />که گویی , بی پایان می نمود<br />هستی گنگ کوچک من<br />پشت انفجاربغض کهنهً یک آسمان سرخ<br />غریبه ترین مهمان زمین شد<br />و هیچ چیز<br />- نه بادکنک ها وکاغذ رنگی ها<br />نه بوسه ها وآغوشها<br />ونه هدیه ها و شمع ها –<br />هیچ کدام<br />ازغربت عبوس من با زندگی<br />ذره ای نکاست<br />و سالهاست بیگانه ام<br />با جهانی که<br />درابتدای آخرین ماه پاییز<br />بر من آوار شد<br />و هنوز هم صدای کلاغها<br />و نارنجی برگها را<br />دوست می دارم<br />بی آنکه بدانم<br />آشفتگی مردد بودنم را<br />به امیدواری یافتن کدامین سرزمین آشنا<br />خزان به خزان<br />بر شانه های خسته ام<br />حمل می کنم</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-113268069885162138?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1132183661508994652005-11-16T15:12:00.000-08:002007-01-03T15:27:24.096-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/cocooned-k.jpg"></a><br /><p align="right"><a href="http://tinypic.com/" target="_blank"><img style="WIDTH: 415px; HEIGHT: 290px" height="272" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i10.tinypic.com/452gc5g.jpg" width="549" border="0" /></a></p><br /><br /><div align="right"><strong>سپیده بر آمده<br />خورشید نیز در راه است<br />من اما ؛ جا مانده ام<br />از تو , از نور , از زندگی<br /><br />در این تیرگی نفس گیر<br />و بهت سکوتی<br />که در عمق این شب همیشگی<br />با فریادش گوشهایم را کر میکند؛<br />تو رفته ای<br />و دلخراشترین ضجه ها هم<br />برای باز آوردنت عقیمند<br />زنجیر هزار پیچ عشق هم , تنها<br />اسارت های اثیری ام را دامن میزند<br /><br />به جا مانده ام<br />وامانده تر از پیله ای<br />که از پروانه ای پس از پرواز<br />به جا می ماند<br />تهی مانده ام<br />بی رمق تراز پوستهً خشک جیر جیرکها<br />که بر پوست درختان جنگل<br />می پوسد<br />همیشه در جایی جا مانده ام<br />و تکرار می شود این ماندگی ها<br />هر بار<br /><br />تو رفته ای و من قرن ها<br />از توالی حضور لحظه ها<br />جا مانده ام<br />تو نیستی و من<br />در تلخی بی رحم این تنهایی<br />بی صدا ترین دردها را<br />تجربه<br />بی فریادترین شکنجه ها را<br />تحمل<br />و بی اشک ترین گریه ها را<br />سکوت میکنم</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-113218366150899465?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1131058253973343122005-11-03T14:36:00.000-08:002007-01-03T15:41:32.460-08:00<div align="right"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 408px; HEIGHT: 398px" height="450" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i12.tinypic.com/2d1tvdh.jpg" width="448" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>می ترسم<br />از نبودنی به شکل بودن<br />گویی نیستم<br />وسایه ام در حرکت است<br />نه چشمانت<br />نه دستانت<br />نه لبخندت<br />نه حرارت قلبت<br />و نه لطافت بوسه هایت<br />دیگر به شوق نمی آورندم<br />مرده ام شاید<br />در زمانی که خود نمی دانم کی بوده است<br />به امیدواری دستهای نوازشگر تو<br />می رفتم و می پیمودم و می آسودم<br />دیگر نه امید تو , به رفتنم می انجامد<br />نه نوازش دستهایت , به آرامم<br />تهی مانده ام<br />چون مترسکی<br />یا عروسکی<br />یا مجسمه ای<br />بی گمان به تاراج رفته ام<br />آری , مرا ربوده اند از من<br />زین پس عروسکی خواهم ماند در دستان تو<br />و تو نوازشم خواهی کرد همچنان<br />و باز خواهی گفت : دوستت دارم<br />و من به توهم گرمت<br />لبخندی خواهم زد<br />و سایه ام تورا خواهد بوسید</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-113105825397334312?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1130711931737948572005-10-30T14:15:00.000-08:002007-01-03T15:35:11.060-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/kkk.jpg"></a><div align="right"><br /></div><p align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 314px; HEIGHT: 456px" height="400" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i12.tinypic.com/2hqatew.jpg" width="320" border="0" /></a></span></strong></p><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">بی قرار و ملتهب<br />تپش هایم را نفرین میکنم<br />و از آسمان<br />رحمتی , نه -<br />خنجری می طلبم<br />چه ؛<br />- در گریز بودن دمادم<br />از وحشت چنگال کرکس ها و لاشخورها<br />که اگر آنی به خستگی<br />از پا بیافتی<br />سایه بر سرت اندازند و<br />هر سایه , هراس کشنده ای را<br />هولناک تر از مردن<br />بر قلبت فروریزد -<br />هزاربار نفس گیر تراست ؛ از مرگ<br />...<br />و من اینک<br />از آسمان<br />سایه ای , نه-<br />خنجری می خواهم که مردانه فرود آید<br />ضربه ای عمیق<br />به اندازهً خون تمام پیکرم<br />برق تند فلزی<br />که هستی ام را<br />درنوردد وبشکافد<br />و از زندگی در سایه ها و هراسها<br />و هر لحظه هولی از زهری , که در نوش لبخندها<br />و تکانی از زخمی , که از فشردن دستها<br />به روح و جانم تزریق می شود<br />آسوده ام کند</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-113071193173794857?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1130537695225047502005-10-28T14:57:00.000-07:002007-01-03T16:30:14.460-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/282758228RGzOtr_ph.jpg"></a><p align="right"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"></a></p><p align="center"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 408px; HEIGHT: 329px" height="62" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i14.tinypic.com/29o281c.jpg" width="203" border="0" /></a></p><div align="right"><br /></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">اگر این شبها اینهمه غمگین نمی بود<br />اگر قلب من اینقدر سنگین نمی شد<br />اگر دلتنگی هایم کمی مجال میدادند<br />اگر این اشکها برای آمدن اینهمه تعلل نمی کردند<br />اگر این بغض اینهمه سماجت نمی داشت<br />اگر این درد گلویم را چنین نمی فشرد<br />اگر گریه را در لحظه های خشم نفرین نمی کردم<br />و اگر این پائیز می گذاشت<br />من امشب از فشار این بغض چند روزه<br />اینچنین به خود نمی پیچیدم </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-113053769522504750?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1129155869549051562005-10-12T15:07:00.000-07:002007-01-03T15:57:26.876-08:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/pjgyy.jpg"></a><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 388px; HEIGHT: 524px" height="602" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i16.tinypic.com/2qvtkqc.jpg" width="436" border="0" /></a><br /></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span> </div><div align="right"><strong><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">مرتکب گناه می شوم :</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><br />ربودن گاه و بی گاه تو<br />از باغ بیست سالهً باغبانی دیگر<br />و میلغزم<br />در مسیر پر جاذبهً فرار از تو<br />و می آویزم<br />به دامان عشقی سوزان<br />در اوج این همه عطش<br />و می سوزم<br />در هرم لذت وحشی خواستن تن و روح تو<br />و خاکستر می شوم<br />زمان باز پس دادن و ترک کردنت<br />اما<br />به تمام سیب های عالم سوگند<br />که ربودنت<br />از سر تعرضی بی شرمانه به باغی بزرگوار نیست<br />درخشش بی تاب تو نیز<br />در لحظه عبور از کنار پرچین های باغ<br />مرا فریاد میزند<br />تقلای بی قرار تو<br />بندهای محکم دیوانهً درون من را<br />پاره می کند<br />و جنون تو را در دستان من قرار می دهد<br />و این<br />فقط برای اینکه</span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">سکون باغ تپش های تند قلبت را نگیرد<br />فقط برای اینکه</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">من یک دیوانگی بیشتر انجام دهم<br />نیست<br />می دانم که<br />این گریز , این ربودن , این جنون , این سقوط<br />زیبا ترین رویای ذهن تو<br />و نا مخدوش ترین صفحهً زندگی من است<br />می گویند : مجرمم و مستحق مجازات<br />که قبول می کنم<br />و تاوانش کثرت تنهاییست<br />که می پردازم<br />راستی !<br />ترانه ام را که قربانی می کردی<br />من جز بغض و سکوت<br />و کشیدن یک فریاد خفهً مستاصل پیش تو<br />کار دیگری نکردم<br />این را هم به حساب مجازاتم بگذارند<br />اما<br />دیگر کافیست<br />...<br />در لحظه های ارتکاب جرمم<br />و اکنون فقط<br />بوسه ای بیشتر می خواهم<br />آغوشت را بگشا<br />دیوار قامتت<br />پیچک اندام مرا کم دارد<br />...<br />فنجان های قهوهً تلخ<br />و سیگارهای پی در پی<br />باشد برای بعد از رفتن تو</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112915586954905156?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1128014767894814432005-09-29T02:40:00.000-07:002007-01-03T16:11:44.783-08:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/dinant_grillage2.jpg"><a href="http://tinypic.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 411px; HEIGHT: 567px" height="648" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i3.tinypic.com/2ew01tk.jpg" width="467" border="0" /></a></a></div><div align="right"></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">پیش می آیی و می جنگی<br />برای ربودن من<br />از قلعهً متروک درونم<br />بیهوده شمشیر میکشی<br />زیرا که من<br />زیستن در میان درندگان<br />پانهادن در باطلاق ها<br />و رها شدن از دام ها را<br />نیاموخته ام<br />و طلسم شده ام<br />در این قصر سرد<br />نزدیکم که بیایی<br />از تو </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">شوالیهً زیبا و جسور!<br />جز دود</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">چیزی باقی نخواهد ماند<br />و این جادوی سیاه<br />سرنوشت غم انگیز بودن من است<br />رهایم کن </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112801476789481443?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1127656450537561092005-09-20T11:17:00.000-07:002005-09-25T06:54:10.546-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/75933725GUakSr_ph2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/400/75933725GUakSr_ph1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:130%;">دختران انتظار<br />انتظارهای بیهوده<br />بیهودگی های سمج<br />سماجت های گریه آور<br />گریه های خشمگین<br />خشمهای ناتوان<br />نا توانی های ممتد<br />امتدادهای همیشه تسلیم<br />تسلیم</span><br /><span style="font-size:130%;">تسلیم<br />تسلیم</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112765645053756109?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1127645755774998732005-09-15T03:52:00.000-07:002005-09-25T03:55:55.900-07:00<div align="right">زندگی در برابر چشمانم رنگ می بازد<br />لحظه ای که شکی<br />حریر آرامشم را از هم می درد<br />ثانیه ها متوقف می شوند<br />هنگامی که موجهای تردید<br />نیلوفرهای اعتماد مرا در هم می شکند<br />و من<br />پیکره ای از خون و آتش می شوم<br />روئیده از مرداب جنون<br />در فصلی که اندیشه های ترد عشق را<br />بیرحمانه پرپر می کنند<br />و گر می گیرم<br />در میدان سیاهی<br />که اشکهای زلال چشمهایی بی گناه را<br />درلحظهً چکیدن اعدام می کنند<br />من<br />از تیر باران سرخ احساس<br />از برگریز دلمردهً ترانه<br />از بی تپشی قلبهای یخزده<br />لحظه ای هزار بار می میرم<br />و خفه می شوم<br />در هوای متعفن تنفسهای سرشاراز<br />فریب و کینه و شک<br />من<br />در خود می شکنم<br />در برابر این همه<br />خنده های خنجرآلود<br />و به زانو می افتم<br />رودر روی این همه<br />نگاههای قفس ساز پرنده کش<br />ومن ... آه , اکنون من<br />تکیده تر از آنم<br />که بتوانم اعتماد را باور کنم<br />تهی تر از آنکه<br />به حضور نور موًمن باشم<br />و متلاشی تر ازآنکه<br />حتی بودن خویش را تاب بیاورم </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112764575577499873?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1124926502560546792005-08-24T14:13:00.000-07:002005-08-24T16:35:02.583-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/28.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/400/28.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="right"><span style="font-family:arial;">سرزمين من<br />با آن گندمزارهاي طلايي و درخشانش<br />هرشب، با نسيم نوازش دستهاي من<br />به خواب ميرود<br />وهر صبح، با طلوع بوسه هاي داغم<br />بيدار ميشود<br />سرزمين من<br />هر لحظه ميان طلوع تا غروبش<br />در هر دم و بازدم<br />عشق را نفس ميكشد<br />هواي دلدادگي را<br />از حوالي آغوش من فرو مي دهد<br />و سپس با زمزمه هايي عاشقانه<br />با نرمي وزش يك نسيم<br />آن را باز پس مي دهد<br />سرزمين من<br />بازواني دارد كه براي آسودگي هزارسالهً خوابي عميق<br />در تن من قفل ميشود<br />انگشتاني، همبازي تارهاي پريشان گيسوانم<br />شانه هايي، تكيه گاه حرير نازك انديشه هاي بي نهايتم<br />و دلي از جنس بلور، آيينهً دمادم زلال نگاهم<br />سرزمين من<br />امتدادش به وسعت تمام روياهاي من است<br />و سبزي اش همهً وهم مرا مي پوشاند<br />و زردي گندمزارانش، تلاًلو خورشيد يقين<br />بر گسترهً افقي ست<br />كه از خاكستري مردد ابرها سخت مي هراسد<br />سرزمين من<br />پهناي شانه هاي تو<br />اقتدار بازوان تو<br />لطافت قلب كوچك تو<br />و وسعت سينهً مهربان توست<br />سرزمين امن من<br />همان آغوش بي نهايت و پر حرارتيست<br />كه با همهً حضور من، در دنياي خواب و بيداري<br />آشنا و ماًنوس است.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112492650256054679?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1121508888399746832005-07-16T02:19:00.000-07:002005-07-16T03:31:38.326-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/sunset1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/400/sunset.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/sunset.jpg"></a><br /><div align="justify"><em><span style="font-size:130%;">" شگفتا؛<br />وقتي كه بود، نمي ديدم،<br />وقتي مي خواند، نمي شنيدم.<br />وقتي ديدم كه نبود، وقتي شنيدم كه نخواند،<br />چه غم انگيز است كه؛<br />وقتي چشمه اي سرد و زلال در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد؛<br />تو تشنه آتش باشي و نه آب،<br />و چشمه كه خشكيد، وچشمه، كه از آن آتش كه تو تشنه آن بودي بخار شد و به هوا رفت و آتش كوير را تافت و در خود گداخت،<br />و از زمين آتش روئيد و از آسمان باريد؛ </span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-size:130%;">تو تشنه آب گردي، ونه تشنه آتش.</span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-size:130%;">و بعد عمري گداختن از غم نبودن كسي كه تا بود، از غم نبودن تو مي گداخت..."</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112150888839974683?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1120832708761333432005-07-08T06:47:00.000-07:002005-07-10T02:24:29.896-07:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/1600/49277745qNUTmw_ph2.jpg"><span style="color:#ffffcc;"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3917/882/400/49277745qNUTmw_ph2.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#ffffcc;"><br /></span></div><div align="right"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">آفتاب روزنه اي يافت براي تابيدن،<br />شاخه هاي بلند مجالي به بوته ها دادند و توت فرنگي ها رسيدند.بارور و سرخ.<br />عابران چيدن را آغاز كرده اند،<br />طعم وحشي توت فرنگي و عطر خنك پونه ها، لختي، گرماي تند تابستان را از خاطرشان خواهد برد.<br />در سراسر شب بوته ها با اندك باري بر دوش خوابيده اند.<br />بازهم جنگل انبوه و مرطوب است و زمين طراوت را نفس ميكشد.<br />تا آفتابي ديگر باز،بوته ها ماندندو خارها،وميوه هاي دورتر از دسترس.<br /><em><span style="font-family:arial;"><strong>فصل رسيدگي كوتاه؛ يلداي تنهايي اما در راه است.</strong></span></em><br />و اين قصه تكرار شدني توت فرنگي هاي وحشي ست</span><span style="font-size:100%;">...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-112083270876133343?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1118561370301162672005-06-12T00:15:00.000-07:002005-06-19T05:57:07.560-07:00هم آغوشي لطيف نور و باران چندي بيش دوام نياورد<br />رنگها بي رنگ شدند<br />باران هم تمام شد<br />و توت فرنگي هاي وحشي، همچنان وحشي باقي ماندند.<br />آفتاب سرانگشتان شاخه هايشان را تنها لحظه اي بوسيد و گم شد.<br />‌‌‍- شايد از اين روست كه گزندگي خارها بيش از لطافت آنهاست-<br />سايه هاي عميق و پرپشت بار ديگر خودنمايي كردند<br />وتوت فرنگي ها سفيد ماندند؛<br />عقيم؛<br />سرد؛<br />و سخت.<br />ورنگدانه هاي قرمز زندگي همچنان در انتظار باروري پوسيدند.<br />و رسيدگي نيز به آنها نرسيد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111856137030116267?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1118126657730214492005-06-06T23:38:00.000-07:002005-06-07T00:51:35.450-07:00<div align="right">از بخت ياري ماست شايد</div><div align="right">كه آنچه مي خواهيم</div><div align="right">يا به دست نمي آيد</div><div align="right">يا از دست مي رود</div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111812665773021449?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1117700487998724832005-06-02T00:59:00.000-07:002005-06-02T01:31:21.986-07:00<div align="right">آغوشي ميخواهم،</div><div align="right">گرم،</div><div align="right">عاشق،</div><div align="right">ساده،</div><div align="right">متوجه.</div><div align="right">امنيتي در پناه بازواني قدرتمند،</div><div align="right">بوسه هايي نرم </div><div align="right">بر گونه،</div><div align="right">آرامشي از جنس خواب.</div><div align="right">آغوشي گرم- متعلق به من</div><div align="right">همراه من</div><div align="right">مامن من.</div><div align="right">نهايتي در نگاهي مهربان</div><div align="right">ابديتي بي وقفه و</div><div align="right">موزون و</div><div align="right">جاري</div><div align="right">طلوعي ديگر گونه ...</div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111770048799872483?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1116413667802096972005-05-18T02:01:00.001-07:002005-05-18T04:57:52.466-07:00<div align="justify"><span style="font-family:georgia;">نمي دونم ازتوت فرنگي وحشي شروع شد؟ ياعسلي كه از گلهاي وحشي درست ميشد؟ يا شايدم از همون راه سختي كه رفته بودم، همون جنگل تاريك، كه تونستم به خودم جرات بدم و برگردم. يا از اون اژدهايي كه از شر مار بهش پناه برده بودم و هرجوري بود از چنگش دراومدم؟ نمي دونم دقيقا از كجا شروع شد؛ فقط ميدونم تو ناخوداگاه من، پشت تمام انعطاف پذيري عجيبم يه سركشي بزرگ، يه وحشي گري ياغي هست، كه هميشه غير قابل پيش بينيم ميكنه. حتي براي خودم. مثل اون پرنده اي كه ميره رو بالاترين شاخه درخت، سينش رو به خار ميسپاره، وبلندترين وآخرين آواز زنديگيشو ميخونه. هيچ چيز و هيچكس به اينكار وادارش نكرده و شايد اون لحظه تنها راه رها و وحشي بودنش همينه. رهايي به هر قيمتي...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">حالا؛ درست تو لحظه اي كه كسي فكر مي كنه منو داره فرار ميكنم. لحظه اي كه نزديكه مثل نفس، من دورترين راهو براي رميدن شروع كردم. واون جايي كه حس ميكنه آروم گرفتم من بي قرارترين دقيقه هارو تجربه ميكنم.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">ديروز يكي از اون لحظه ها بود كه براي رهايي راهي جز تن سپردن به تصليب بلندترين شاخه نداشتم، فرار از چيزي كه دوسش داشتم ولي نبايد ميداشتم... ديوونه ام. اينو خيلي وقته كه فهميدم. اما خوشحالم كه قبل از اون حركت انتحاري؛ اوني كه ازش فرار ميكردم، رهام كرد و من در عين سركشي بازهم پروازم رو ادامه دادم. نمي دونم تلخه يا شيرين، اما الان آرومم، رها، و كمي خسته از اين كشمكش.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">اما، پرواز ميكنم و عاشقم. بي بندم وعاشقم. ميروم و عاشقم. تنها هستم وعاشقم. وحشيم و عاشقم...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">" تورا نه، </span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">بتي را دوست ميدارم</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">كه خويش ساخته ام.</span></div><div align="justify">ماندنت را اصراري داري اگر؛</div><div align="justify">رهايم كن.</div><div align="justify">قول ميدهم عاشقت بمانم.</div><div align="justify">چقدر صدايت خوب است؛ آنگاه كه خموشي. </div><div align="justify">و چقدر دوستت دارم؛ به شرط آنكه نباشي.</div><div align="justify">...</div><div align="justify">قرار را نيامدنت خوشتر</div><div align="justify">بگذار در انتظار بتم </div><div align="justify">لحظه ها را بتپم.</div><div align="justify">آمدنت هرگز مباد كه حضورت طعم دهانم را گس ميكند.</div><div align="justify">حضورت فراسوي ميز، گندابه روياهاست.</div><div align="justify">فنجان خالي ات را دوست ميدارم!" </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111641366780209697?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1112173417448470952005-03-26T00:18:00.000-08:002005-03-30T01:03:37.450-08:00<div align="right">يادم هست...يادت نيست...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111217341744847095?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1110381012503370892005-03-09T06:30:00.000-08:002005-06-12T00:32:42.373-07:00<div align="right"><span style="font-family:georgia;">دلم براش تنگ شده.ازش دلخورما اما خب مگه ميشه دلتنگش نباشم.آخه همه جي بد جوري باهم قاطي شد.حال بديه من ودرگيرياو ناراحتياي اون.منم رو همه چي حساس شده بودم وچون خيلي دوسش دارم پس با اون حساستر.</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;">مشكلم آخه فقط اون نيست كه .اين روزا همش احساس ميكنم كه اونقدري كه من براي بقيه مايه ميزارم و پايه همه چي هستم اونا اينجوري نيستن.آخه گيرمم كه اينجوريه بايد خودمو درست كنم.من حتما بلد نيستم دوست بازي رو. </span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;">حالا نمي دونم اين قهر و دوريه كي تموم ميشه.آخه واقعا دلم تنگش شده.اما اون كه نمي دونه فكر ميكنه بي خيال و خوشم الان.نمي دونه كه چه روزايي رو ميگذرونم اين روزا.ياس فلسفي.پوچي فلسفي.تنهايي فلسفي...</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;">"پيام دادم و گفتم بيا خوشم ميدار جواب دادي و گفتي كه من خوشم بي تو"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111038101250337089?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1110314873489210222005-03-08T10:42:00.000-08:002005-06-20T00:44:32.540-07:00<div align="right">منم و يه عالمه هياهو تو سرم.انگار ميدون جنگه.هرگوشه اي يه چيزي حكم ميكنه.بارونم داره مياد .تنهام دلم ميگيره ...<br /><br />"و اين منم كه خواهشي كور و تاريك در جايي دور و دست نيافتني از روحم زجه مي زند"<br /><br />زندگي آميبي .زندگي تك سلولي .بعضي وقتا با همه راحتيش خسته كننده و پوچ سخت ميشه حتي سخت تر از وقتي كه عاشقي.نمي دونم تا كي ميشه ادامش داد. خاكستري وبي رنگ .خالي. گنگ و گس.<br />خيلي خسته شدم شايد. آخه بارون هميشه حسرت مياره تو دلم.هميشه فكر مي كنم تو يه روز باروني پيداش ميكنم.يا پيدام ميكنه.تو هر بارون يه جور احمقانه كه سعي ميكنم خيلي به روي خودم نيارم منتظرم.<br />خيلي طفلكي شدم.و اينم آزارم ميده.من و اون همه انرژي.اون همه حرارت.جسارت.تابو شكني.عاشقي.هيجان.حالا مثل خانوم هابيشام دارم ميشم كم كم .همه هم دارن بهم ميگن! ميترسم.خيليييييي ...<br /> يه روزي از خواب بيدار ميشيم و ميبينيم كه پير شديم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111031487348921022?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11065306.post-1110305909713292132005-03-07T09:03:00.000-08:002005-06-20T00:48:36.126-07:00<span style="font-family:georgia;"> آدم كه از كما مياد بيرون يه حال عجيبي داره كلي طول ميكشه تا موقعيتشو درك كنه و بفهمه كه چي شده و چي نشده (حالابگذريم از اينك</span><span style="font-family:georgia;">ه يه دوستي دارم كه هميشه در اينجور مواقع ميگه باز تو وسط دعوا نرخ تعيين ميكني؟منظورت از آدم خودت نيستي كه!؟)اما خب به هرحال كماي منم تموم شد .هرچند كه خيلي نمي دونم كجاي زمان و مكانم.اما به هر حال شروع كردم و خب خوشحالم ديگه.</span><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;">به هر حال :</span> </span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:180%;color:#ff0000;">سلام</span><br /><span style="font-family:georgia;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11065306-111030590971329213?l=parseh80.blogspot.com' alt='' /></div>parsehnoreply@blogger.com0